λεπτή κόκκινη γραμμή.

το αύριο. γίνεται το αύριο να μην έρθει; πως θα το κάνουμε αυτό; να τη γλιτώσουμε την αυριανή; ισως το facebook να με βοηθησει. ίσως, λέω ίσως, δεν ξέρω, μόνο ελπίζω.

το αύριο. πως θα γίνει να το παρακάμψουμε; να πάμε κατευθείαν στο μεθαύριο, και αν δεν γίνεται αυτό να ξανα-περάσουμε το σήμερα, αλλά όχι το αύριο. πως θα γίνει αυτό; πως θα το καταφέρουμε; μήπως ενα προεδρικό διάταγμα να βοηθούσε αλλά δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε.

το αύριο. πρεπει να το πηδήξουμε. να μην το κάνουμε το αύριο. να κάνουμε το μεθαύριο έστω 2 φορές, αλλα προς θεού, όχι το αύριο. όχι όχι το αύριο. έχω ενα κακό προαίσθημα για το αύριο. ίσως ενας mentalist να ήξερε τι να κάνει. αλλα που να τον βρώ; δεν τελείωσε το show για το διάδοχο του uri geller; δεν το βλεπα. ποιος βγήκε; αυτόν να πάρουμε. το διάδοχο να πάρουμε.

το αύριο. όχι το μεθαύριο, ούτε το σήμερα, καλα για το χθες δε το συζητώ.
το αύριο. το αύριο. ναι ναι. το αύριο. το αύριο.το αύριο. το αύριο.το αύριο. το αύριο.

Οι καρδινάλιοι κι εγώ.

Απόψε σε ευχαριστώ θεέ μου γιατί η Τρίτη που πέρασε ήταν πολύ όμορφη μέρα.Περπάτησα την Ηρώδου Αττικού 2 φορές. Σε κατηφόρα και τις 2. Και είχε και ωραίο καιρό. Ναι, ναι ήταν ωραία. Μετά βέβαια χάλασε λίγο η μέρα γιατι έφαγα έναν αγίνωτο λωτό και έγινε η γλώσσα μου σαν παπούτσι. Για να διασώσω τη γεύση μου ήπια ένα φρουτοποτό της Αμιτα το οποίο αντί να τη διασώσει την αποτελείωσε.
Μετά βέβαια χειροτέρεψε ελαφρώς η μέρα μου. Κατέληξα με 3 καρδινάλιους να τυλίγω πακέτα υψίστης σημασίας με κάθε επισημότητα και με διδασκαλία συνάμα γιατί, ξέρεις ε; στο πα δε στο πα; νομίζουν ότι θα κάνω καρριέρα εδώ που είμαι. Νομίζουν, της παναγιάς τα μάτια, νομίζουν αλλά δεν ξέρουν ότι εγω δεν πιστέυω στο Θεό, πιστεύω μόνο σε σενα. Φταίω και εγώ που όταν ακούω κάτι χαμογελάω χαμηλώνοντας τα μάτια. την επόμενη φορά δε θα χαμογελάσω. θα τους δείξω το χρυσό μου δόντι.
Αυτο θα τους κάνει να μάθουν και να πάψουν να νομίζουν. Θα αποκτήσουν τη γνώση και θα χάσουν τη γνωμη. ε;
Με τούτα και με κείνα, πήγε αργά και εκεί που ήμουν έτοιμη να χαραξω στο μέτωπο και το λοιπό σώμα μου τη φράση "τ αρχιδια μου θα πάρετε" σχόλασε το πάρτυ και μπήκα σε ένα ταξί και διέσχισα την αθήνα, το ξημέρωμα, έρημη και πολύ πολύ όμορφη.

Τελικά δεν ηταν η Τρίτη όμορφη, Θεε, ήταν η Αθήνα.

κάποια πράγματα δε τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.

κάποια πράγματα δε τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά. τοτε, εσυ πρεπει να το βουλώσεις και να μη φέρεις και πολλές αντιστάσεις.
Κάποιος άλλος αποφασίζει αν θα στρίψεις δεξιά ή αριστερά. Και εσύ στην πραγματικότητα δεν έχεις επιλογή. Τίποτα δεν είναι επιλογή σου παρά μόνο τι θα φας για μεσημεριανό.
ή τι ρούχα θα βάλεις. Κανείς δεν καταλαβαίνει λοιπόν οτι το στυλ ειναι ο μοναδικός τρόπος να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά έιμαστε. είναι ο μοναδικός τρόπος του υποσυνειδήτου σου να βγει στην επιφάνεια με τρόπο που να μην το παρεις χαμπάρι και το καταπιέσεις.
Αλλά άλλο ειναι το θέμα μας.

Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.

μα φυσικά, μα φυσικά φυσικά

Μάλιστα, μάλιστα....
μάλιστα μάαααααααλιστα....
το κεφάλι μου είναι άδειο σαν κολοκύθα το Χάλογουίν. Τα πόδια μου βρωμάνε σαν ψόφιοι ποντικοί. Τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει σαν του Κωλοκοτρώνη στην Επανάσταση. Το δωμάτιό μου είναι ένα αχούρι σαν χοιροστάσιο. Η ντουλάπα μου είναι ένα αχούρι σαν ένα δευτερο χοιροστάσιο μέσα στο πρώτο που είναι το δωμάτιο μου. Τα χείλη μου έχουν ξεραθεί σα λιαστές ντομάτες. Το ενδιαφέρον μου έχει χαθεί απο παλιά σαν τους αγνοούμενους της Κύπρου. Το σώμα μου γερνάει όπως όλων. Ο υπολογιστής μου χαλάει σιγά σιγά σαν τα μούρα που πέφτουν στο χώμα. Η έμπνευση μου αποσυναρμολογείται όσο γράφω περισσότερο. Οι ιδέες μου επαναλαμβάνονται σαν τις εβδομάδες. και οι μαλακία στο κεφάλι μου διογκώνεται σαν την τρύπα του όζοντοςςςςςςςςςςςςςςςςς

εσύ; τι έχεις πάθει εσύ κι έχεις μούτρα; καλά εγώ αλλά εσυ;

why god why????????????????????????

oh dear, no inspiration these days..not at all, at all....


why GOD WHY??????????????????????????????????????

Γιατί όταν βρέχει τα τζαμια να κλαίνε;

Τις Κυριακές κάτι δεν πάει καλά. Οι κυριακές ειναι ελαττωματικές μέρες. αυτό. όλες τις Κυριακές θα τις έκανα δευτέρες. και όλα τα σάββατα θα τα έκανα παρασκευές. τις τρίτες, τις τετάρτες και τις πέμπτες δε θα τις πείραζα. δε θα ήθελα να προκαλέσω την τύχη μου. με τις Κυριακές όμως σίγουρα θα υπάρχει μία λύση. αρκεί όλοι οι άνθρωποι του κόσμου να μπορούσαν να δουν πόσο κακό κάνει μια Κυριακή
όλα όσα ισχύουν για την Κυριακή ισχύουν και για τον Αύγουστο
----------------------------------------------------------
δεν έχω τη διάθεση ούτε να τεκμηριώσω τα παντελώς σαθρά επιχειρήματα μου ούτε να πείσω κανένα. όποιος καταλαβε καταλαβε. όποιος δεν καταλαβε να μην ξαναδιαβάσει κείμενο σε αυτό εδώ το μπλογκ.

.

Καλή χρονιά και λοιπές μαλακίες.

Εξωγήινοι 1

Τελευταία κοιτάζω γύρω μου και βλέπω άτομα "ευτυχισμένα" και ειλικρινά με εκπλήσσουν τέτοιου είδους διαπιστώσεις. Διαπιστώσεις πραγματικοτήτων που θεωρούσα ανύπαρκτες και γενήμματα της φαντασίας διεστραμένων μυαλών εως τωρα.

Αυτή η βαθιά πεποίθηση που έτρεφα τόσα χρόνια λοιπόν, με δυσκολία θα καταριφθεί από 2-3 τυπάκια που νομίζουν πως ποζάροντας την ιλουστρασιόν ζωή τους θα με πείσουν πως υπάρχει η χώρα των θαυμάτων και πως η Αλίκη ακόμα ζεί μέσα σε αυτή.

"μετα χωρίσαν οι δρόμοι μας, εκείνη πήγε γαλλία κι εγω αγγλία", "τα κάνω όλα μεσω web banking", "τα χριστούγεννα είμαι καλεσμένος στο μπακιγχαμ και την πρωτοχρονια στο λευκο οίκο, των φωτων βέβαια θα πάω στα σούρμενα, είναι τόσο γραφικά στα σούρμενα"

Κάτι άλλο που με εξοργίζει είναι το ότι όλοι κάνουν μια δουλειά που γουστάρουν και παρότι γαμιούνται θεωρητικά στη δουλειά, γιατι για να μένει κανεις μόνος του σήμερα -το οποίο ειναι καθολικό φαινόμενο σε τέτοιες παρέες - μονο με 24 και 48 ωρες συνεχούς δουλειάς επιτυγχάνεται αυτό, και πάλι έχουν χρόνο να εχουν και χόμπι και να βγαίνουν κιολάς τα βράδια.

ρε ποιον κοροιδευουν ρε γαμώ την κοινωνία μου μέσα;

Conspiracy....but not for long

O Einstein ήταν εκείνος που είπε πως ο χώρος και ο χρόνος είναι «πλαστές» έννοιες ή κάτι τέτοιο; Ή ότι όλα είναι σχετικά; Εγώ λοιπόν ήρθα να τον επικυρώσω διότι έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια φυσιογνωμίες από άλλες δεκαετίες που είναι κοινωνικά αδύνατο να υπήρχαν αυτές οι μορφές στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Τι προάλλες είδα ένα τύπο στην ομόνοια, με κολλητό τζήν παντελόνι, τζην γιλέκο με παράσημα, μποτάκια ΝΙΚΕ και το πιο απίστευτο ήταν το μαλλί του. Δεν ήταν απομίμηση του κομμωτικού στυλ της δεκαετίας του ’90 παρά ήταν το original thing dude. Μα τον Άγιο Γεράσιμο, δεν ήταν από το -σε εξέλιξη- σύμπαν. Κόβω το κεφάλι μου και τα δύο μου βυζιά πως μπήκε από την πύλη του χωρόχρονου στα 00’ς και είμαι βέβαιη πως ακολούθησαν και άλλοι μαζί με αυτόν.

Αυτό το περιστατικό ήταν το τελευταίο που έχω συναντήσει στις περιπλανήσεις μου στην Αθήνα και το πιο τρανταχτό παράδειγμα της ύπαρξης της μηχανής του χρόνου. Την επόμενη φορά θα ρωτήσω έναν από αυτούς τους τύπους και θα μάθω τον τρόπο που εισχωρούν στη σύγχρονη κοινωνία, τι θέλουν από εμάς, ποιος του βάζει να παίζουν έτσι με το μυαλό μας (γιατί είμαι βέβαιη πως πολλοί έχουν την ίδια ανησυχία με μένα) και ποιο είναι το τελικό σχέδιο αυτού του «πισωγυρίσματος»…