τι;

κατάθλιψη;
νομίζω ναι.
και τώρα;
δεν ξερω.
δηλαδή;
δηλαδή δεν ξέρω.
φαντάζομαι λαντοζ.
α.
ε ναι.
σιγουρα καταθλιψη;
σιγουρα. το ψαξα.
ναι ε;
ε ναι.
oh no.

inexplicable

αυτό θα είναι το κείμενο που θα κατοχυρώσει τη βλακώδη ιδιοσυγκρασία μου. Θα φανερωθεί σε όσους δεν το ξέρουν και θα επιβεβαιωθεί σε όλους όσους το ήξεραν αλλά δεν το παραδέχονταν πόσο έυκολα ρίχνω το μέσο όρο της ευφυίας μου.

τα πόδια μου βρωμάνε. δε βρωμάνε απλά. μιλάμε για πάθηση. βρωμο-πάθηση. ιδρώνουν και όταν σπίτι βγάζω τα παπούτσια μου έχω θέμα. κάποιες φορές αρχίζω και βήχω από τη δυσοσμία. ένας γιατρός μου έιπε ότι παρουσιάζω σημάδια άσθματος. δε του είπα ότι βρωμάνε τα πόδια μου. του είπα ότι καπνίζω.

κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει έιναι ότι ζαλίζομαι και καπως τρεκλίζω όταν βγάζω τα παπούτσια μου. και παροτι τα βγάζω στο μπαλκόνι και κλείνω και την μπαλκονόπορτα ώστε να μην περάσει μέσα στο δωμάτιο η βρωμο-μυρωδιά αυτή η πουτάνα περνάει.

θα αρχίσω να κοιμαμαι με τα παπούτσια ΄για να μην αναγκάζομαι να τα βγάζω. και παροτι πλένω τα πόδια μου καθημερινάλ, αυτή εκεί;

μα ποιός με έχει καταραστεί με βρωμο-ποδαρίλα; γιατί αυτό δεν εξηγείται λογικά. εδώ έχουν μπλεχτεί δυναμεις που δε μπορω να αντιμετωπίσω. η υπερφυσική έχει δυνάμεις που δε μπορω να αντιμετωπίσω μόνη. είμαι πολύ αδύναμη και θνητή για να ελευθερωρω από τα μάυρα μάγια.

ένα αγιασμός ίσως βοηθησει την κατάσταση

παντα αναρωτιέμαι

πάντα αναρωτιέμαι αν εγώ γνωριζα τον εαυτό μου σε μία περίσταση, τι γνώμη θα σχημάτιζα για μένα. το να μη μιλάς σε προστατευει από κακεντρεχή σχόλια. όλοι περιορίζονται στο "η ντροπαλή φίλη σας".

αυτό ήμουν πάντα και αυτό είμαι και τώρα. δε με νοιάζουν οι γνώμες των άλλων τελικά. εγω θα τους κρίνω από τα ρούχα που φοράνε και πάλι. δεν περιμένω και αυτοί να με κρίνουν από το άφταστο μυαλό μου ή τη ρητορική μου δεινότητα ή την ευγένεια πρωτοκόλλου που δε με χαρακτηρίζει.

και όλο στο ίδιο συναίθημα καταλήγω. βαριέμαι. δε βρίσκω ενδιαφέρον. όλο το ενδιαφέρον βρίσκεται στο κεφάλι μου. και όλο το στυλ βρίσκεται στα ρούχα μου. και όλη η ομορφιά βρίσκεται δίπλα μου. και όλη η βλακεία απέναντι μου. και όλη η κακογουστιά γύρω μου.

οι άνθρωποι είναι περίεργοι. και βαρετοί. και τόσο συνηθισμένε φάτσες όλες τους. και όσοι δεν φαίνονται συνηθισμένοι είναι και αυτοί και το καταλαβαινεις όταν μιλήσεις μαζί τους.

γιατι να βαριέμαι τόσο πολύ τη συναναστροφή;
πόσες ώρες να περασω πια κλεισμένη στις βερσαλίες...

Οι αρρωστημένες σκέψεις ενός λαγού

τον πατέρα μου τον λένε κωστα και τη μάνα μου Ελένη. Γιορτάζουν την ίδια μέρα. Τον αδερφό μου γιωργο και εμενα γεωργια. γιορτάζουμε την ίδια μέρα.
Η ζωή μπορείς να είναι πολύ βαρετή μερικές φορές. Κάποιες φορές μπορει να μην ειναι βαρετή αλλα αυτο τις περισσότερες φορές σημαίνει δυσάρεστη ζωη. Τις σπάνιες φορές που αυτό σημαίνει χαρμόσυνα νεά έχεις απλά καταλάβει λάθος ή έχεις ανοίξει λάθος φάκελο.

Αλλά βασικά η ζωή ειναι βαρετή. όπως η ονοματοδοσία της οικογένειας μου. Είναι ανιαρή και πληκτική. Είναι τεμπελοζωή ενός σκύλου που αλλάζει σημείο ξαπλας ανα ώρα μετακίνησης της σκιάς του δέντρου. Κι εγώ έτσι θα κάνω. Θα ακολουθώ τη σκιά του δέντρου.

Ειλκρινά πιστεύω πως πρέπει να είσαι αρκετά παραμυθιασμένος αν στοχεύεις στην υστεροφημία σου και την οιασδήποτε μορφή καταξίωση σε αυτή τη ζωή. Ούτε και στην επόμενη φυσικά θα συμβεί αυτό. Αλλά όταν επιστρέψεις σαν κουνέλι, θα είσαι πραγματικά ευτυχιμένος και η υστεροφημία θα ειναι κάτι το οποίο θα βασανίζει τους άλλους, τους ανθρώπους δηλαδή, και θα γελάς τόσο πολύ με αυτούς που το μόνο που θα σε νοιάζει είναι μην πάθει κράμπα η κοιλιά σου από τα γέλια και έχεις πρόβλημα μετά να χωνεψεις το μαρούλι.

Γενικά, νομίζω πως το δυστυχέστερο πλάσμα στον πλανήτη ειναι ο ανθρωπος, και φυσικά αυτό το έχουν πει κι άλλοι πριν απο μένα, αλλα εμένα δε με νοιάζει να κατοχυρώσω το copyright της ιδέας, το μόνο που με νοιάζει ειναι "να πιάνω τα παιδιά εκεί που πάνε να ξεφύγουν στο χωράφι με τη σύκαλη".

Ωστόσο, τελευταία έχω πετύχει εξαιρετικά ενδιαφέροντα άτομα. Και εξαιρετικά βαρετά άτομα. Στα δεύτερα δε βρισκώ το λόγο πια να ειμαι ουτε καν ευγενική. Έχουν καταρριφθεί όλοι οι κανόνες. Στα πρώτα δεν έχω διάθεση να μιλάω, εκει δεν υπήρξαν ποτέ κανόνες, γιατι αυτόι πάντα με έκαναν να νιώθω εγώ βαρετή και δεν ήθελα όυτε καλημέρα με αυτούς.

Ένα ειναι βέβαιο. Αυτοί ειναι τρελοί και εγώ ειμαι νορμάλ.

χορευειν-χορευεσθαι-χορευσειν

Χορός, χορός, χορός, το λίντι, το τανγκο, το καλαματιανο, ο μπαλος, το σεηκ, το μάμπο, οχι το σαλσα και το τσα-τσα, το φοξ τροτ, το ροκ εν ρολλ, το σιμ σαμ, ο αυτοσχεδιασμός.
Στο δωμάτιο, στο μπαρ, στο κλαμπ, στο μπλου φοξ, στο μπαριο, στο γάμο σου, στο παρτυ, στα όνειρα σου.
μόνος σου, μόνη σου, με εκεινον, με εκείνη, με όλους μαζί, σε συγχρονισμό, σε αργη κίνηση.

Τόσοι και τόσοι συνδυασμοί και τρόποι. Αλλά το θέμα ειναι να γουστάρεις, και να εχεις στυλ βεβαια.

Χορός οριζω πως ειναι να κινείς το σώμα σου στο ρυθμό της μουσικής, να γινεσαι η μουσική ενσάρκωση, η οπτικοποίηση του ρυθμού, μόνο αυτό ειναι ο χορός. Χορός ειναι να μη μετράς τα βήματα, χορός ειναι να μη σε νοιάζει, χορός ειναι να ξεχνας τα προβληματα σου, χορος ειναι να εισαι 400 κιλα και να πετάς, χορος ειναι να μην ντρεπεσαι μη θεωρηθεις γελοιος, χορος ειναι να εισαι ευτυχης χωρις κανενα λογο, και χορος ειναι να ξενυχτας ενω την επομενη εχεις γαμησι στη δουλεια.

και αυτο ειναι χορος.

ποιότητα.

η ποιότητα ειναι μια αγνωστη λέξη για πολλούς.
η ποσοτητα ειναι μια αγνωστη λεξη για πολλους.

η πρωτη θεση ειναι ζητημα ελλειψης παιδειας και η δεύτερη θέση ειναι ζητημα φτωχειας.

Κανεις δεν επιλεγει τη φτωχεια. γιατι ομως τοσοι πολλοι επιλεγουν την έλλειψη παιδειας, γνωσης, καλαισθησιας;
ολοκληρες ομαδες πληθυσμου επιλεγουν ηλιθιες διασκεδασεις οπως ειναι ο ρεμος και ο οικονομπουλος για να περασουν τον ελευθερο χρονο τους και να επενδυσουν τα ωραια του λεφτα. αναρωτιεμαι τι απο ολα συμβαινει.
δεν εχουν συνειδηση της πολυτιμοτητας του ελευθερου χρονου ή απλα δεν εχουν...αισθηση.
αναφερομαστε σε γενιες λοβοτομημενων; αναφερομαστε σε γενιες ηλιθιων; αναφερομαστε σε γενιες ασχετων; μα τι εχουν παθει ολοι αυτοι; και τι εχουν παθει και ολοι οι αλλοι.

οσες φορες εχω παει σε ενα καλο θεατρο καθε φορα εκπλησσομαι απο την ασχημια των θαμωνων. μα πως γινεται να ειναι τοσο ασχημοι ολοι αυτοι οι κουλτουριάρηδες; και τοσο σνομπ; σνομπ χωρις ιχνος στυλ. ασχημες φατσες, δυσκοίλιες και στριμμένες. σφιγμενα χαρακτηριστικά λες και διαρκώς κάτι τους βρωμαει και κατι τους ξινιζει.

ποιοι ειναι οι χειροτεροι; φοβαμαι πως οι δευτεροι. γιατι ειναι και οι κακοτεροι και πιο κομπλεξικοι. ο αναιτιος σνομπισμος ειναι το χειροτερο χαρακτηριστικο.
εγω που ανηκω αραγε; μαλλον πουθενα. γι αυτο απεχθανομαι ολους. ισως εγω να ειμαι η χειροτερη όλων. δεν εχει σημασια ομως, εγω τουλαχιστον διασκεδαζω.
ποτε δε θα μαθει τι ειναι διασκεδαση εκεινος που χορευει πανω στα τραπεζια και σιγουρα ποτε δε θα μαθει τι θα πει διασκεδαση εκεινος που στοχαζεται πανω στο ακυρο.

λόγος

Ο λόγος διαχωρίζει τον άνθρωπο από το λοιπό ζωικό βασίλειο.
Η λογική έχει παρεισφρύσει παντού. Η λογική έχει αντικαταστήσει το συναίσθημα. Η λογικη έχει παρερμηνευθεί και αλλοιώσει τα πάντα.
τι γίνεται όταν η λογική εναντιωνεται στο συναισθημα; το ένστικτο τι ρολο παιζει; η διαίσθηση; οι ορμόνες; η επιθυμία;

λογος και συναίσθημα. λόγος και ένστικτο. λόγος και διαίσθηση.

τι απο τα δύο ακους; τι πρέπει να ακους; τι σου ναι πιο ευκολο να ακους;
όλα δυσκολέυουν γιατι η λογική μας έχει γαμήσει το κεφάλι. ειναι απλο. θελω να φυγω και η λογικη μου λεει οχι. όλο μου το ειναι μου λέει να φυγω. ο οργανισμος μου αντιδρα. διεγνωσθηκα με καρκινο στομαχου και η λογικη μου λεει να μη φυγω. και δε θα φυγω μεχρι να πεθανω. γιατι έτσι όχι μονο θα έχω κάνει το "λογικό" και πρέπον,συνεπως δε θα με αποδοκιμάσει κανέις, αλλα δε θα έχω κι εγω την ευθύνη για τις πράξεις μου. Θα φταίνε όλοι οι άλλοι που με μάθαν έτσι και μου δημιουργησαν το φοβο να ακουω την καρδιά μου.

μηπως αυτο που μας διαχωρίζει απο το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο δεν ειναι η λογική αλλα ή παράνοια;

εμένα έστω;