εγώ και αυτοί.

περιήλθα σε αχρηστία. υπέπεσα σε αδράνεια. Δεν είχα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ την ανάγκη να καταστήσω την παρουσία μου στο χώρο αισθητή με τεχνητούς τρόπους. Εκεί απέδιδα κατά ένα τεράστιο ποσοστό το πόσο δύσκολη μου ήταν η συνύπαρξη με άλλα άτομα. Και ακόμα εκεί την αποδίδω. Εν μέρει. Όσο μεγαλώνω προκύπτουν τόσα άλλα προβλήματα επικοινωνίας. Δύο άνθρωποι που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες μπορούν να επικοινωνήσουν ο ένας με τον άλλο. ένα αχλάδι όμως δε θα καταφέρει να επικοινωνήσει ποτέ με ένα μολύβι. Τις δευτέρες είμαι μολύβι και τις κυριακές είμαι αχλάδι. Τις υπόλοιπες μέρες είμαι απλά οφ. Και έχω πάψει να ενοχοποιώ τον εαυτό για αυτή την χαοτική κατάληξη στην καθημερινότητά μου. Φταίνει οι άλλοι. Φταίνε οι άλλοι. Φταίνε. οι άλλοι. Φταίει η αδυναμία χαρακτήρα, φταίει η μικρονοοτητα, φταίει η αλαζονία και η ματαιοδοξία σε ενα τεράστιο ποσοστό, φταίει η υπεροψία και η χυδαιότητα, φταίει η τραγική έλλειψη παιδείας, φταίει η κακή διατροφή, φταίει η πολλή μαλακία. Αλλά αυτό που όλα αυτα τα καθιστά ανυπόφορα είναι η έλλειψη βασικών αισθήσεων όπως είναι η ακοή και η όραση. δεν ακούν και δεν βλέπουν. μόνο πιάνουν. και μυρίζουν και γεύονται.

τελικά ο λαουτζίκος πάντα θα με απογοητεύει...

Ζεστη...

Δε μπορω τη ζέστη. Με κάνει και ζεσταίνομαι.
Δε μπορώ τα αδέρφια. Μου τι δίνουν.
Δε μπορώ τους γονείς. Με πνίγουν.
Δε μπορώ τους φίλους. Όλο παράπονα ειναι.
Δε μπορώ τους εχθρούς. Στο παίζουν φίλοι.
Δε μπορώ τη δουλειά. Απλά τη σιχαίνομαι.
Δε μπορώ τη γλουτένη. Με φουσκωνει.
Δε μπορώ τα πόδια μου. Βρωμάνε.
Δε μπορώ τα γλυκά. Με παχαίνουν.
Δε τη μπορώ. Με εχει κουράσει.
Δε μπορώ τους άλλους οδηγούς. θέλω να τους τρακάρω.
Δε τον αντέχω. Μου χει σπάσει τ αρχίδια.
Δε μπορώ τα μπαρ. Αναγκάζομαι να μιλάω.
Δε μπορώ τους κοινωνικούς. Είναι στην πραγματικότητα ηλίθιοι.
Δε μπορώ. Ειλκρινά και από τα βάθη της ψυχής μου δε μπορώ. Δεν αντέχω και πραγματικά , με όλο μου το είναι και στο λόγο της τιμής μου, και ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό πως θα αρχίσω να φωνάζω τόσο ώστε να μου κλείσει η φωνή και να μη χρειάζεται να μιλάω σε κάθε περίσταση. ονειρεύομαι ενα κόσμο.... μουγκο.

mind the gap between the man and the suit

Εδώ και πολύ καιρό παρατηρώ τους σεκιουριτάδες του μετρό. Είναι και γυναίκες και άντρες. Είναι όμως όλοι πολύ περίεργοι τύποι, ανεξαρτήτως φύλου και καταγωγής. Πολύ πολύ πολύ περίεργοι και αλλόκοτοι. Σα να ψάχνουν συγκεκριμένα αποτυχημένες φάτσες για να βάλουν να φυλάνε την Ακρόπολη και το Αιγάλεω.

Δεν έχουν κάν συνηθισμένο σωματότυπο. Είναι πολύ αδύνατοι οι περισσότεροι και τα ρούχα που τους δίνουνε είναι 2 νούμερα μεγαλύτερα τους. Σα να εχουν πάρει τα ρούχα των μεγαλύτερων αδερφών τους και να τα φοράνε. Σα να αναφερόμαστε σε γενιές σεκιουριταδων.

Όλοι κινούνται στο χώρο με το ίδιο βαριεστημένο περπάτημα και όλων η μοναδική παρηγοριά ειναι το κινητό, οπότε όλοι έχουν hands free. Το καλύτερο ειναι που παρ ότι φοράνε όλοι την ίδια στολή κάποια πράγματα προδίδουν την καταγωγή τους όπως υπερβολικά πολλά piercing και tatoos. ή ακόμα καμμένα απο περμαναντ μαλλιά και χρυσά σετ από σκουλαρίκια-κολιέ-δαχτυλίδια-βραχιόλια.

Η πιο ενδιαφέρουσα εικόνα είναι όταν τους έχουν δύο-δύο. Και ειναι προφανές ότι όχι μόνο βαριούνται το πέρα δωθε στην αποβάθρα αλλα και την φάτσα του διπλανού τους. δε μιλάνε ποτέ παρα περπατάνε πάνω κατω παράλληλα με την κόκκινη γραμμή.

Κατι επίσης αξιοσημείωτο είναι όταν είναι μεν δυο δυο, είναι μεν απέναντι στην αποβάθρα και μιλάνε σα να ειναι μόνοι τους, μιλάνε και συνθηματικά κιόλας λες και το επιβατικό κοινό είναι ένα μάτσο ηλιθιοι που δεν καταλαβαίνουν την κρυφή κωδικοποίηση που χρησιμοποιούν.

Στο τοπ τεν των πιο μίζερων δουλειών νομίζω κατέχει μια από τις πρώτες 5 θέσεις εύκολα και χωρίς κόπο. Βρίσκονται εκεί άγνωστο ποιο σκοπό εξυπηρετώντας, αφού ούτε μπορουν επι του πρακτέου να κάνοουν κάτι, ειδικά κάτι ανορεξικοί τύποι που είσαι βέβαιος από που έρχονται και που θα καταλήξουν, και δεν προκαλούν και κανένα δέος ώστε να αποτρέψουν κάποιο έγκλημα στα τούνελ του μετρό. Άλλο που κανείς Έλληνας δεν θα έκανε κάτι αξιοποινο στο μετρό όταν έχουμε τον ηλεκτρικό. Οπότε υποψιάζομαι πως κυρίως για αισθητικού λόγους είναι τοποθετημένοι εκέι οι τύποι με τα μπλε.

Θα θελά να γράψω ένα βιβλίο για τους σεκιουριτάδες του μετρό αλλα δεν προλαβαίνω. Προηγούνται οι βουλευτές, οι διευθυντές, τα αφεντικά, οι διδακτορες και μετά οι σεκιουριτάδες.

Θα κλεισω με τον καλυτερο σεκιουριτά έβερ, ο οποιός καθόταν σε μια από τις θέσεις του κοινού. Φαντάζομαι τους έχουν απαγορέψει να κάθονται διοτί υποτίθεται επιβλέπουν όλο το μήκος της αποβάθρας. Εκείνος ο τυπάκος καθόταν σε μια από τις κόκκινες καρέκλες της κόκκινης γραμμής και έβλεπε τα τρένα να περνάνε.

πραγματικά τον ζήλέψα.έδειχνε πολύ ευτυχισμένος.

Στην επόμενη ζωή μου, δε θα σπουδάσω ώστε να γίνω γραμματέας, θα τελειώσω το τεχνικό λύκειο και θα γίνω σεκιουριτάς σε ένα μετρό. θα προτιμήσω ωστόσο το μετρό της leicester square. ελπίζω να έχει φτιαχτεί μέχρι τότε στην αθήνα.

i see ugly people

η βαρκελώνη...πολύ ασχημοι άνθρωποι μένουν στη βαρκελώνη. οι δρόμοι είναι μεγάλοι μεν αλλα παρ ολα αυτα οι άνθρωποι ειναι άσχημοι. δε μπορω να το εξηγήσω. κακόγουστοι, κακοντυμένοι άνθρωποι περπατάνε αδαείς της ασχήμιας τους μέσα στα στενοσόκακα του μπαρί γκοτίκ και του μόνζουικ. γι αυτό ο νταλί ειναι ισπανός. για να επιβιώσει έψαχνε τρόπο να εξωραϊσει τους κακομούτσουνους και επιννόησε το σουρεαλισμό. και ο μπαρδέμ εδω που τα λέμε ωραίος δεν είναι. ήταν που έπαιζε δίπλα στην πενελοπε κρουζ και τον έκανε ωραίο. στους τυφλούς βασιλέυει ο μονοφθαλμος και στους ισπανούς η πενέλοπε.

και πολύ βρώμικοι άνθρωποι μένουν στη βαρκελώνη. είναι οι ίδιοι που ειναι και άσχημοι. και καλα να εισαι άσχημος, οκ, η φύση παίζει πάντα βρώμικα παιχνίδια, αλλα να εισαι και βρωμύλος; μα γιατί; έχεις λόγο που το κάνεις αυτό;

ετσι εξηγείται και η ανακάλυψη της αμερικής από τον κολόμβο. έψαχνε μέρος να ζησει ο άνθρωπος. κάπου μακρία από εκέι που ο καθρέφτης απαντάει "ναι εισαι η ασχημότερη όλων"

far away from the spain
to avoid the pain
that is coused by the rain
and the ugliness you face in the train
of the people they are in


βέβαια έτσι εξηγείται και η βρωμιά, ειναι αντιπερισπασμός από την ασχήμια.

τι κρίμα... πραγματικά θλίβομαι. πραγματικά θλίβομαι. πραγματικά. θλίβομαι.