εγω κι εσυ κι εγω κι εσυ κι αυτος και τωρα

Αγόρασα παπούτσια. Σαν αυτά που έχω ήδη. Ξέρεις τωρα, εκέινα τα καρό, τα ασπρόμαυρα, θυμάσαι; μα τι να θυμηθείς; να τα, τα φοράω, ε τέτοια πήρα. ναι τα ίδια. δε το χεις κάνει ποτέ. μα φυσικά και δεν το έχεις κάνει ποτέ. είσαι καθως πρέπει. φοράς μόνο ακτινίδια. μα τι λές; βγάζεις νόημα; τι ακτινίδαι και μπουρδες τσαμπουνάς; έλα ντε, ζαλίστηκα για μια στιγμή και η πιο φυσική λέξη να ξεστομίσω ήταν τα ακτινίδια. πως λες να εξηγείται αυτό. αυτό λέω να εξηγείται με τη μέθοδο της λοβοτομής. και στη θεία μου την Αλέξα που της κάναμε λοβοτομή επειδή όλο μας έλεγε οτι πεθαίνει μας είχε σπάσει τα αρχίδια, την πεθάναμε κι εμείς, έτσι για να μάθει. Και τωρα εινα και γαμω. όλο γελάει. Θα χεί πάει στον παράδεισο. Αλλά το σταφιδιασμένο σώμα της είναι ακόμα εδώ. Έχει εγκλωβιστεί μέσα σε δύο κόσμους. κι εγώ εγκλωβιστεί μέσα σε δύο κόσμους. μέσα σε δύο ψωμιά σικάλεως. και έχω και μία φέτα τυρί και λίγη μουστάρδα κολλημένα στο μάγουλό μου.

εσύ γιατί καπνίζεις τόσο πολύ;

Summer in the friday

24 ιουνίου σου λέει. όχι, λάθος, 22. Παρασκεή. όχι λάθος πάλι, δευτέρα. βραδυ όμως. τουλάχιστον. Και δευτέρα και πρωί δεν θα το άντεχε η ευαίσθητη καρδιά μου. ο γιατρός μου συνέστησε όχι συγκινήσεις. με την ιατρική γνωμάτευση έχω το ελεύθερο να απαιτώ από όλους να μετατρέψουν τη βδομάδα τους σε βδομάδα παρασκευών. Παρασκευή-4, Παρασκευή-3, Παρασκευή-2, Παρασκευή-1, Παρασκευή, Σάββατο-1 και Σάββατο.

Μα αυτό θα ήταν υπέροχο! Αρκεί να τους επιδείξω το χαρτί του γιατρού. Ξέρεις ε; δεν ξέρεις; έπαθα εγκεφαλικό. Εκεί που έβλεπα dawson's creek στο Μακεδονία tv, στράβωσε το στόμα μου, στην αρχή νόμιζα πως ήταν μία από τις βλακώδη πλάκες που μου κάνει ο θεός συχνά-πυκνά αλλα αφού το στράβωμα επέμεινε και άρχισα να μουδιάζω συνειδητοποίησα πως κάτι άλλο συνέβαινε. ήταν εγκεφαλικό τελικά. με βρήκε η μιμόζα, η καθαρίστρια, που καθάριζε τα πιάτα στην κουζίνα, στραβωμένο και πεσμένο στο μωσαϊκό. Θα πρέπει να μιλάμε για μία εικόνα που πάντα ονειρευόταν η έρμη η Μιμόζα. Της έκανα τη ζωή ιδιαιτέρως δύσκολη με το να τη βάζω να καθαρίζει το σπίτι κάθε πέμπτη σαν ήταν ο πρώτος ένοικος του σπιτιού. Με χλωρίνη ξανά και ξανά. Λες και φταίει εκείνη για τη μικροβιοφοβία μου.

Με φρόντισε όμως, ομολογουμένως. πήρε το 166. Με κάποιο θαυμαστό τρόπο συνεννοήθηκε με το ΕΣΥ. Η Μιιμόζα έιναι από το Ουκρανία και δε μιλάει καλά τα ελληνικά. Ένας απο τους λόγους που τη διάλεξα να μου καθαρίζει το σπίτι. όχι μονο δε μιλάει καλά τα ελληνικά. Γενικά δε μιλάει πολύ. Είναι η Μιμόζα της σιωπής. Καλό αυτό.

Τελος πάντων, για να μην τα πολυλογώ και δεν ειναι και του χαρακτήρος μου, ήρθε το ασθενοφόρο, με πήρε και με πήγε στον Ευαγγελισμό στραβωμένο, στην πορεία ίσωσα, εξακολουθούσα όμως να μην έχω επαφή με την ισχύουσα πραγματικότητα. Και τελικά ποτέ δεν την ξανα-απέκτησα. όχι πως με χάλασε. Λίγη χαζαμάρα , επικυρωμένη από επιστήμονες είναι πάντα καλύτερος τρόπος να αντιμετώπίσεις τα κομπλεξικά γαμίδια που πετάγονται καθημερινά και ανα δεκάδες στο δρόμο σου.

τωρα η ζωή ειναι και γαμώ. πήρα πρόωρη σύνταξη. δεν πηγαίνω στο γαμημένο το γραφείο και με πληρώνουν κιόλας. τελικά ο νομοθέτης είχε και μερικές αναλαμπές. οι φίλοι μου με παράτησαν. το καλύτερο που μου συνέβη. είχα βαρεθέι τη φλυαρία τους. σιχτιρ. έχω αδυνατίσει και όλη μέρα βλεπω τηλεόραση. δε μου επιτρέπονται οι σοκολάτες ωστόσο. αυτό ειναι μαλακία. το βλέπω κι αλλιώς όμως αυτό. μπορώ να αυτοκτονήσω τρώγοντας όλο το περιπτερο.

και γαμωώωωωωωωωωωωωωω?????????????????????????????

BoreDoomed

.

σα να ημουν εγω.

Μόνη σαν το λεμόνι
κοιτάζοντας τα στρείδια
και ευχομαι να γίνουν ακτινίδια
αφού όλα τα άλλα μένουν ίδια

τίποτα δεν αλλάζει, που λες
όλοι και όλες ψηφίζουν τσάβες
δεν ξερω καν που πέφτει η βενεζουέλα
ποτέ δε διάβαζα, ήμουν τεμπέλα

βαρέθηκα που λες να περιμενω
ουτε 3 λεπτά δεν εχω για το επομενο τρενο
θα παω με τα πόδια στο σπίτι
όλα τα χα εκτός απο τη γρίπη

και τωρα θελω ενα τιραμισου
το αξιζω μετα από όλη τη φασαρία
ολόκληρη ιστορία και πάλι ειμαι εδώ
χαζεύοντας στον καθρεφτη τη χοντρή κυρία
σα να ήμουν εγω...

Κουπόνια

Όσο εγώ περίμενα στην αίθουσα του οδοντιατρείου, ο Βέρνον δικαζόταν για φόνο. Εγώ φανταζόμουν μεσέλες με κουφάλες και στραβά δοντια, σιδεράκια και τροχούς και ο Βέρνον "διαισθανόταν ένα δίδαγμα: ότι άνθρωποι πολύ πιο βλάκες από σένα καταλήγουν να έχουν τον έλεγχο στα χέρια τους[...]αυτοί που πάνε με το κοπάδι, χωρίς να σκέφτονται την κάθε λεπτομέρεια. Εγώ όμως είμαι αναγκασμένος να σκέφτομαι την κάθε κωλολεπτομέρεια." Και όσο περνάει η ώρα έρχεται κι άλλος κόσμος και περιμένει μαζί μου. Μόνο που εκείνοι είναι μεγαλύτεροι απο μένα, πολύ μεγαλύτεροι. Σε ένα ορθοδόντικο που είχα πάει ήμουν η μεγαλύτερη εγώ. Και στη φυλακή της κομητείας Σμιθ υπάρχουν μόνο δύο είδη "διακεκριμένα, σπουδαία αγόρια και κρατούμενοι". Αλλά ο Βέρνον δεν είναι κανενας από απο αυτούς. Ούτε κι εγώ.

Ο οδοντίατρος, ο κος ΝτεΝίρο, με καθησυχάζει. Δε τον αφήνω να κάνει τίποτα αλλα κλείνω ραντεβού για την άλλη εβδομάδα και μου δίνει το τηλέφωνο ενός ορθοδοντικού, στον οποίο ελπίζω από τα βάθη της καρδιάς μου να μην ειμαι πάλι η μεγαλύτερη, γιατι ειδάλλως θα ανακαστώ να κουβαλήσω και το σκύλο μου μαζί για άλλοθι. Ο κος ΝτεΝίρο είναι πολύ εντάξει τύπος. Όχι σαν τον κύριο "Μαλάκα Νάκλς". Και ο Βέρνον αποφυλακίζεται. "Είμαι γεμάτος συναισθήματα, αλλά όχι από αυτά που ονειρευόμουν. Αντί για απερίγραπτη χαρά, με πλημμρίζουν άλλου είδους κύματα, σαν αυτά που σε κάνουν να λαχταράς τη μυρωδιά της μπουγάδας ένα βροχερό σάββατο[...].Ασφάλεια το λένε το βρωμόπραγμα. Να την προσέχετε αυτή την μαλακία. Αυτά τα γαμωκύματα σου διαβρώνουν τη γενναιότητα".

Όλα πήγαν καλά λοιπόν και για τους δυό μας. Και οι δύο ωστόσο σχεδιάζουμε ένα ταξίδι στο Μεξικό. "Άλλο ένα κουπόνι βαλμένο στο σωρό όταν αποκτήσω λίγο έλεγχο στην κωλοζωή μου. Ρίχτε μια ματιά τριγύρω σε αυτή τη ζωή και το μόνο που θα δείτε είναι κοπόνια του κόσμου βαλμένα παντού, τι θα κάνουν αν, τι θα κάνουν όταν. Περιμένουν με ενθουσιασμό διάφορες μαλακίες που δεν πρόκειται καν να συμβούν".

Έτσι δεν ειναι; ή όχι...;

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: "Βέρνον, ο μικρός θεός" DCB PIERRE, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003

BoreDom

Βαριεμαι. Κάθε μέρα και περισσότερο. Πολύ βαριέμαι. Τι να φταει αραγε; Η δουλεια; Βαριέμαι του θανατα σου λέω. Τίποτα δε με σώνει. Τίποτα, τίποτα, μη το συζητας. Βαριέμαι απο τη στιγμή που ξυπναω μέχρι τη στιγμή που θα κοιμηθώ. Τελικά το μόνο που μου αρέσει ειναι να γραφω. Μ αρεσει βέβαια γιατι δεν εχω στειλει τπτ σε κανενα περιοδικο και δεν εχω φαει καμια σοβαρη χυλοπιτα σε αυτον τον τομέα. Αμα φάω και εκει, εκει να δεις βαρεμαρα. Καμιά φορά νιωθω τυχερη βέβαια. Βιώνω συναισθηματα που σπανια ζει ο μεσος ανθρωπος. Σιγα μην αντιλαμβανεται κανεις τη βαρεμαρα που νιωθω εγω. Οι περισσότεροι βαριούντια λίγο, πάνε για ενα καφέ με τους φίλους τους, πάνε για ενα ποτό με το ταίρι και ισιώνουν. Εγώ έχω εξελίξει αυτό το συναίσθημα, αυτή την κατάσταση μαλλον σωστότερα (δεν ειναι συναισθημα η ανια), έχω πάει τη βαρετότητα ένα βήμα παραπέρα. Έχω δωσει στη βαρεμαρα υπόσταση με το να την αντιμετωπιζω σαν κατι όχι και τόσο παροδικό.
Κάποια στιγμη θα αναγνωριστώ. Ειναι στατιστικώς βέβαιο.