Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασυναρτησίες.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασυναρτησίες.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 24, 2010

εγω κι εσυ κι εγω κι εσυ κι αυτος και τωρα

Αγόρασα παπούτσια. Σαν αυτά που έχω ήδη. Ξέρεις τωρα, εκέινα τα καρό, τα ασπρόμαυρα, θυμάσαι; μα τι να θυμηθείς; να τα, τα φοράω, ε τέτοια πήρα. ναι τα ίδια. δε το χεις κάνει ποτέ. μα φυσικά και δεν το έχεις κάνει ποτέ. είσαι καθως πρέπει. φοράς μόνο ακτινίδια. μα τι λές; βγάζεις νόημα; τι ακτινίδαι και μπουρδες τσαμπουνάς; έλα ντε, ζαλίστηκα για μια στιγμή και η πιο φυσική λέξη να ξεστομίσω ήταν τα ακτινίδια. πως λες να εξηγείται αυτό. αυτό λέω να εξηγείται με τη μέθοδο της λοβοτομής. και στη θεία μου την Αλέξα που της κάναμε λοβοτομή επειδή όλο μας έλεγε οτι πεθαίνει μας είχε σπάσει τα αρχίδια, την πεθάναμε κι εμείς, έτσι για να μάθει. Και τωρα εινα και γαμω. όλο γελάει. Θα χεί πάει στον παράδεισο. Αλλά το σταφιδιασμένο σώμα της είναι ακόμα εδώ. Έχει εγκλωβιστεί μέσα σε δύο κόσμους. κι εγώ εγκλωβιστεί μέσα σε δύο κόσμους. μέσα σε δύο ψωμιά σικάλεως. και έχω και μία φέτα τυρί και λίγη μουστάρδα κολλημένα στο μάγουλό μου.

εσύ γιατί καπνίζεις τόσο πολύ;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

η Σοφία το ρεμάλι

Η Σοφία
πάντα κλασάτη Κυρία
θα προτιμούσε τη Θεσπρωτία
αλλά ή μοίρα την εναπόθεσε στη Συρία

έχει ζέστη εκεί
και πολλούς μελαψούς
αλλά η Σοφία κυρία
ποτε δεν υποκύπτει με το τρία

Σπουδαγμένη βέβαια
βουτηγμένη στα βιβλία
και πάντα περιποιημένη
αν και μονίμως σαλταρισμένη

ομως όλα αυτά ειναι όνειρα και φαντασιωσεις

η πραγματική Σοφία
παραμένει κυρία
της αναλύσης της στατιστικής
και όχι ψυχανάλυσης

φρουτα φρουτα και μονο φρουτα τρωει
ροδακινα και αχλάδια
απιδια και αλλα ρημάδια

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
τεχνη και στατιστική
όλα τα συνδυάζει
το πρώτο ανήκουστο
το δεύτερο σατανικό

και photoshop και spss
και ροκ και κλασικο
κατι δεν παει καλά
θα την εχω στο νου μου
μη μου τη φέρει στα μουλωχτά.

Σάββατο, Ιανουαρίου 30, 2010

lemon tupperware

Είμαι κίτρινος και έχω πορους. Νομίζω, δεν ειμαι και βέβαιος ωστόσο, αλλά νομίζω ότι είμαι ένα λεμόνι. Οι υποψίες μου ενισχύονται από το γεγονός ότι προχθές με κόψανε στη μέση, με πιέσανε σε ένα κωνικό σχήμα με αυλάκια, με στίψανε δηλαδή αν καταλαβα καλα και αν άκουσα καλά τον καριόλη που προανήγγειλε την πράξη του πριν την κάνει, o πουτάνας γιος. Με στίψανε και με χύσανε μέσα σε ένα αμαρέτο. και με σερβίρανε σε μια άσχημη γκόμενα που να πίνει δεν ήξερε καθώς με ήπιε μονορούφι.

Τώρα βέβαια σα λεμόνι δεν υπάρχω. από λεμόνι έγινα χυμός λεμονιού και διασπάστηκα σε 2 λεμονόκουπες.
Τώρα έχω μετενσαρκωθεί και έχω επανέλθει ως τάπερ. Είμαι πλαστικός και διάφανος. Μπορούν να δουν μέσα μου δηλαδή. Αυτό με τσακίζει. Αυτό με διαλύει. Αλλα και με ζαλίζει γιατι μεταφέρομαι κάθε μέρα, γεμίζω με φαί, αδειάζω, με πλένουν, κάποιες φορές όχι τόσο καλά και γεμίσω λίγδα και πουρί. μετά αρχίζω και βρωμάω και με ξαναπλένουν. Αλλά ποτέ δε με πετάνε. Σα λεμόνι έζησα λίγο, αντικειμενικά λίγο, αλλά σαν τάπερ θα ζήσω την αθανασία. Θα βλέπω τους άλλους να πεθαίνουν κι εγώ θα γεμίζω-αδειάζω ρύζια και κοτόπουλα, κεφτέδες και βλήτα.

Νοσταλγώ τις μέρες μου σα λεμόνι. Μπορεί να ήμουν ξινός και μπορεί να έζησα λίγο, αλλά ήμουν κίτρινος και ζουμερός, και είχα εξέλιξη και πρόοδο, ήμουν μπουμπουκι στη λεμονιά και εξελίχθηκα σε αμαρέτο λεμόνι.
Σαν τάπερ όμως η μεγαλύτερη συγκίνηση που θα βιώσω θα ναι το πολύ πολύ να γεμίσω με σοκολατάκια από τον μαξ πέρυ ή καμία μαντλέν του παρλιάρου.

τι να κάνεις όμως, δε μπορείς να τα έχεις όλα, θα ζήσω έστω να δώ την καταστροφή του κόσμου. i can live with that...

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 19, 2009

κάποια πράγματα δε τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.

κάποια πράγματα δε τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά. τοτε, εσυ πρεπει να το βουλώσεις και να μη φέρεις και πολλές αντιστάσεις.
Κάποιος άλλος αποφασίζει αν θα στρίψεις δεξιά ή αριστερά. Και εσύ στην πραγματικότητα δεν έχεις επιλογή. Τίποτα δεν είναι επιλογή σου παρά μόνο τι θα φας για μεσημεριανό.
ή τι ρούχα θα βάλεις. Κανείς δεν καταλαβαίνει λοιπόν οτι το στυλ ειναι ο μοναδικός τρόπος να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά έιμαστε. είναι ο μοναδικός τρόπος του υποσυνειδήτου σου να βγει στην επιφάνεια με τρόπο που να μην το παρεις χαμπάρι και το καταπιέσεις.
Αλλά άλλο ειναι το θέμα μας.

Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.
Κάποια πράγματα δεν τα επιλέγεις. σε επιλέγουν αυτά.

Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009

ο τζάρβις και η κουζίνα.

περπάτησα για ώρες μέχρι που σε συνάντησα. δεν εισαι μπανάνα ούτε και καρότο. είσαι όμως το πιο νόστιμο σνακ από όλα όσα έχω δοκιμάζει στη σύντομη ζωή μου. και με κατηγορείς για βεντετισμό; εμένα; το πιο ταπεινο κυκλάμινο από όλα τα κυκλάμινα σε όλο τον κόσμο; μα πως μπόρεσες; δεν υποτίθεται ότι εσυ με αγαπάς; δεν πειράζει όμως, σε συγχωρώ γιατι έρχεται καλοκαίρι και θα χάσω κι άλλα κιλά και θα κυκλοφορώ με τα σορτσάκια της μπριζιτ μπαρντο. και θα έχω και το δέρμα της. και θα βάψω και τα μαλλιά μου ξανθά. και θα έχεις δίκιο. θα με κατηγορείς πια χωρις ενοχές για βεντετισμό και στημένη συμπεριφορά. φυσικά και έιναι όλοι στημένοι. και εγω είμαι και εσυ και ο γιώργος και η αθηνά. είναι όλοι στημένοι. κανείς δεν ασχολείται με ποιος στο διάολο πραγματικά ειναι, όλοι ασχολούνται με αυτό που θέλουν να είναι και αυτο αποφασίζουν οτι πραγματικά είναι. δεν έχει σημασία ποιος εισαι, σημασία εχει πως περπατάς. το περπάτημα ειναι η ταυτότητα σου. το βάδισμά σου ειναι η προσωπικότητα σου και ο τρόπος που καπνίζεις σε κάνει τόσο όμορφο που ορκίζομαι πως θα πεθάνω για σένα. αρκεί να ξαναφυσήξεις τον καπνό για ακόμα μια φορά. αυτό ειναι να είσαι ντίβα. ο τρόπος που φυσάς τον καπνό, ο τρόπος που ανάβεις το τσιγάρο και ο τρόπος που με κοιτάς.

μακάρι όλοι να ήταν τόσο στημένοι όσο εκέινος ο τύπος στη σκηνή. μακάρι κι ε΄συ κι εγώ να ήμαστε τόσο ψηλοι και αδύνατοι με μεγάλα γυαλιά. μα τι κάνει ο ανθρωπός; μα πως χορέυει έτσι; θα του ζητήσω το χέρι του. λές να με δεχτεί; όλοι θέλουν μια ντίβα στην κουζίνα τους. αρκέι να έιμαι η ντίβα και όχι η κουζίνα.

φαντάζεσαι; μα το φαντάζεσαι; ο τζάρβις και η κουζινα.

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

ακόμα μια μαλακία και αυτή μισή

όταν όλα πάνε καλά κάτι δεν πάει. όταν όλα πανε σκατά όλα πάνε σκατά. κάποιος δε με αφήνει να γελάω με το στόμα μου ορθάνοιχτό. νομίζω εδώ εμπίπτει η θεωρία περι αλληλοεπικαλυπτόμεων συμπάντων.

έχω πρόσβαση σε πολλές πραγματικότες αλλά σε καμία δεν είμαι απολύτως και εξ'ολοκλήρου δοσμένη. στη μία έχω περισσότερους φίλους και στην άλλη περισσότερη οικογένεια. στη μία έχω περισσότερα άγχη και στην άλλη περισσότερες ενοχές. στη μία κάνω δίαιτα, στην άλλη δε χρειάζεται να κάνω δίαιτα. αλλά οι χειρότερες στιγμές είναι εκείνες που δεν ανηκω σε καμία, είναι στη μετάβαση.

κάτι σαν το star wars δλδ;

Κυριακή, Φεβρουαρίου 15, 2009

Κυριακή και παλι μου είπαν.

όλα είναι πια πολύ ωραία, πολύ ευχάριστα πια. Δεν με πονάει το στομάχι μου στη σκέψη. Ούτε χάνω τον ύπνο μου. Πήρα και ηλεκτρική κουβέρτα και όλα κυλάνε πιο γαλήνια. Γαλήνια. Γαλήνια. ήρεμα και γαλήνια. Δεν εχω πια λεφτά ωστόσο. Αλλά δε νομίζω οτι με νοιάζει. Για πόσο θα ζήσω ακόμα άλλωστε. ας ζήσω καλά για όσο μου μένει. Γαλήνια, Γαλήνια και ήρεμα. χωρίς πόνους και εμετούς. Χωρίς ασχημη διάθεση. Έχασα βέβαια και την ευτυχία της παρασκευής. Έχασα στιγμές άκρατης και ασυγκράτητης χαρωπότητας. Χαμογελάω περισσότερο όμως τωρα. Άρα θα ζησω και περισσότερο. Γαλήνια και ήρεμα. Γαλήνια, με αταραξία. με χωρίς ταραχή. Και δε με πειράζει που περνάω πολύ χρόνο μόνη μου. Κι αυτό ωράίο είναι. Ηρεμία μέχρι παράνοιας. Ηρεμία όμως μέχρι παράνοιας. Κάι όχι - παράνοια μέχρι το ζαντάκ και το λαντοζ.

όσα προσφέρει ένα χάπι δεν τα προσέφερα τόσο καιρό στον εαυτό. Και όσα προσφέρει ένα χάπι απολαμβάνω τωρα. Δεν καταλαβαίνω διαφορά. Σημασία έχει που είμαι ήρεμη και γαλήνια. Αυτό μετράει για μένα. Κοιμάμαι και ξυπνάω. Τρώω και πίνω. Χαζεύω την αυλή και τους συγκατοικους. Και έχω την ησυχία μου. Γαλήνια και ήρεμα.

Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.
Γαλήνια και ήρεμα.

Σάββατο, Ιανουαρίου 24, 2009

μάι θήορη.

overlapped realities. έτσι το βγαλε το babelfish. σας το γράφω και στα ρωσικα άμα θέλετε: перекрыли реальности.

η ζωή του σπύρου και ό ίδιος ο σπύρος συνεκδοχικά, συμβαινουν κατά τρόπο που επισκιάζει, παραμορφώνει, διαστρεβλώνει, τη φυσική ροή των πραγμάτων.
για παράδειγμα: δουλεύει 14 ώρες την ημέρα, τρωει ωμά ψάρια και κοτόπουλα από το kfc, τα βράδια πηγαίνει στα σκυλάδικα, και πηδάει την αφεντικίνα του.

η ζωή της γιούλας και η ίδια η γιούλα συνεκδοχικά, άθελα ή ηθελημένα παραμορφώνουν τη γραμμή της ζωής της ίδιας της γιούλας.
η γιούλα είναι 30 χρονών. πειστηκε να κάνει καριέρα ενώ ήθελε παιδιά. πείστηκε να βάλει βυζιά ενώ είχε και πριν γκόμενο. πείστηκε να παέι διακοπές στο μπαλί και όχι στην πάρο. πείστηκε να φοράει τακούνια και να βάφεται κάθε μέρα στη δουλειά ενώ αυτό καταπονεί πολύ το σώμα της και την επιδερμίδα της.

ο σπύρος και η γιούλα ειναι ο μέσος άνθρωπος πάνω κάτω. οι ζωές τους έχουν υπερκαλύψει την πραγματική φύση και ψυχή και "θέλω" του ανθρώπου (για να το παίξω και λίγο). είναι τόσο ηλίθιοι, και φτωχοί σε νοημοσύνη που ποτέ δε θα κατάλάβουν ότι πέρασαν και δεν έζησαν. σα να τρως και να μην έχεις γεύση, σα να πινεις νερό και να μην ξεδιψάς γιατι ούτε καν δίψασες ποτέ, σα να ακούς μουσική και να βλέπεις τηλεόραση ταυτόχρονα.

μια χαρά αρμενίζω άρα. όλοι οι άλλοι είναι στραβοί.

πότε άλλωστε στην ιστορία του ανθρώπου η πλειοψηφία έβγαλε και μία σωστή απόφαση;

Το τριαντάφυλλο και το κασέρι.

ή στραβός ειναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζω.
και δεν ξερώ τι να κάνω.
διοτι αν ειναι στραβός ο γυαλός το μόνο που μπορω να κανω ειναι να παω να βρω ενα βραχο και να κατσω να παρατηρω τα στραβο-κύματά του.
βέβαια και αν εγω στραβα αρμενίζω δε σημαίνει οτι πρέπει να αρχισω να ισιώνω το αρμένισμα. και πάλι, μια καλή επίλογή ειναι να βρω ένα βράχο και να κατσω να παρατηρω τα κύματά του και τους άλλους που αρμενίζουν ίσια στον ίσιο γυαλό.

Ποιός μπορεί να μου επικυρώσει τη στραβότητα του γυαλού ή του πανιού μου; τοπογράφο θέλει ή κοινωνιολόγο; μήπως ωκενογράφο; μήπως θέλει σκέτα ένα αλφάδι, εκείνο με το πράσινο υγρό, που χε ο πατέρας μου; μήπως ισχύει το πιθανότερο σενάριο, όλοι να ειναι στραβοί και ο γυαλός μαζί με αυτούς και εγώ είμαι η ίσια;

δεν ξερω ρε πουστη μου και που και πως να ψάξω. Πως να το βάλω στο google να το βρω; γυαλός, κασέρι, πράσινο υγρό, πατέρας, σκατο-κοινωνία, παμπλικ;

βέβαια ίσως ισχύει και μία από τις θεωρίες μου περι επικαλυπτόμενων πραγματικοτήτων (είμαι βέβαιη πως κάποιος εξυπνότερος εμού έχει μιλήσει/γράψει γι αυτό το πράγμα αλλά δε νομίζω ότι κινδυνέυω να κατηγορηθώ για υποκλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας απο τα 3 άτομα που με διαβάζουν).

Επικαλυπτόμενες πραγματικότητες. Αυτό συμβαίνει στις ζωές των άλλων και τη δική μου. Κάτι σαν το μάτριξ (αν θυμαμαι καλά την πλοκή) αλλα πραγματικό, όχι επιστημονική φαντασία.